Ik ga graag naar een theatervoorstelling, meestal is dat in Theater Heerlen. Daar voel ik mij kind aan huis. Maar soms ga ik wel eens ‘vreemd’. Zo bezocht ik vorige week samen met mijn lief de dansvoorstelling Scala van het Scapino Ballet in het theater van Kerkrade.

Vanwege de werkzaamheden rondom het theater was het eerst even zoeken naar een parkeerplaats en daarna naar de ingang, maar eenmaal binnen werd ik aangenaam verrast door de metamorfose die het gebouw had ondergaan. De smalle entree en het kleine theatercafé hadden plaatsgemaakt voor HuB. Een welhaast on-Kerkraads, urban en industrieel ogende ruimte met intieme hoeken om samen gezellig een kop koffie of glaasje wijn te drinken.

Ik miste echter de oude foto’s van artiesten die ooit in de Stadsschouwburg in Heerlen hadden opgetreden. Sommigen daarvan waren zelfs voorzien van een handtekening van de betreffende artiest. Ze hingen voor de verbouwing in het theatercafé van Kerkrade en toegegeven, voor veel theaterbezoekers zijn dit foto’s van onbekende gezichten, maar voor mij zorgden ze voor een bijzondere sfeer en ze waren mij zo vertrouwd. Net zo vertrouwd als die ene hele grote foto van het zwanenmeer die bij de entree van het theater hing.

Ooit hing deze foto achter het toneel aan de wand van de gang tegenover de artiestenfoyer van de Stadsschouwburg. Ik heb als kind zo vaak naar deze foto gekeken, mij even als een van de zwanen wanend als ik ervoor poseerde.

Ik zal nooit vergeten hoe tijdens de balletvoorstellingen deze gang werd volgestouwd met grote houten kisten waarin de kostuums hingen en de lucht zich vulde met de geur van schmink en zweet.  Ademloos keek ik iedere keer weer toe hoe er werd gebogen, gerekt en gesprongen om warm te worden en zag ik de metamorfose van zwetend mens naar het ‘wonderlicht wezen’ dat op het toneel als vanzelf leek te zweven.

 

Eenmaal volwassen, leerde ik ook de moderne dans waarderen en ontwikkelde ik een voorkeur voor het Nederlands Dans Theater en het Scapino ballet.

Zo zat ik dus die avond voor aanvang van de voorstelling in de zaal, mijmerend over vroeger, terwijl ik voelde hoe ik langzaam werd overmeesterd door een verkoudheid. Kriebels in mijn neus, erger nog, kriebels in mijn keel. Je kent ze wel, van die gemene priksteekjes die je ogen laten tranen en je neus laten lopen. Ik wilde de prachtige voorstelling niet verstoren dus zat ik een groot deel daarvan weggedoken achter een hand vol papierenzakdoekjes.  Zo had niemand last van mij.

Na de voorstelling, eenmaal buiten in de frisse lucht, ging het wat beter. We stapten in de auto en sloten ons, zoals bijna altijd als we terugkomen van een voorstelling in Kerkrade, aan bij de stoet auto’s die langzaam eerst bergaf en dan weer bergop vooruitschoof richting Heerlen.

We hadden allebei weer genoten van een heel mooie voorstelling, extra bijzonder vanwege de live muziek uitgevoerd door ‘Combattimento’. Mocht er een reprise komen van Scala, dan ga ik zeker weer kijken en dan hopelijk zonder te zijn afgeleid door mijn eigen gesnotter. Gewoon weer even ‘vreemd gaan’ in theater Kerkrade en een kopje koffie drinken voor aanvang van de voorstelling in HuB. Wennen aan het gemis van de oude foto’s die vast ergens stil verborgen in een hoekje van de kelder van  Theater Heerlen staan. Het zij zo, sommige oude dingen verdwijnen, maar er komen altijd nieuwe voor in de plaats.

 

Zo kan ik over een poosje terugrijdend naar Heerlen van bijvoorbeeld een voorstelling in Kerkrade, een vakantie of familiebezoekje ergens boven de rivieren, kijken naar ‘De Dans van Lies en Jan’. Twee wonderlichte wezens die zullen worden gecreëerd door kunstenaar Jean-Michel Crapanzano. Het zijn geen zwanen en ze zullen ook niet dansen op een choreografie van Ed Wubbe, maar zijn wel een verwijzing naar een transformatie van donker en zweet naar licht en levendig.

 

Een Heerlen dat zich lichtend en dansend verheft uit een wat donker verleden en wat mij betreft is ‘De Dans van Lies en Jan’ tevens een eerbetoon aan die mensen, die zwetend, hoestend en met kriebels in neus en longen er aan toe hebben bijgedragen dat onze regio kon groeien en bloeien, de basis van ons huidige Heerlen. We mogen ze nooit vergeten!

 

Iris Kuipers

Laat een Reactie achter